غزل شمارهٔ 1967

پادشاهی از حکیمی طلب نصیحت کرد حکیم گفت: از تو مسئله ای پرسم، بی نفاق جواب گوی، زر را دوستتر می داری یا خصم را؟ گفت: زر را گفت: چونست که آن را دوستتر می داری - یعنی زر را - اینجا می گذاری و آنچه دوست نمی داری - یعنی خصم را - با خود می بری؟ پادشاه بگریست و گفت: نیکو پندی دادی که همه پندها در این درج است.

هزار گونه خصومت کنی به خلق جهان

طُفیلِ هستیِ عشقند آدمیّ و پَری

ارادتی بنما تا سعادتی بِبَری

خورانمت می جان تا دگر تو غم نخوری

چه جای غم که ز هر شادمان گرو ببری

اگر به خشم شود چرخ هفتم از تو بری

به جان من که نترسی و هیچ غم نخوری

دلا همای وصالی بپر چرا نپری

تو را کسی نشناسد نه آدمی نه پری

به من نگر که به جز من به هر کی درنگری

یقین شود که ز عشق خدای بی‌خبری

به اهل پرده اسرارها ببر خبری

که پرده‌های شما بردرید از قمری

هزار حیف که از رهگذار بی بصری

نیافتم خبری از جهان بی خبری

چو لعبتان خیال اند آدمی و پری

به اختیار مشعبد کنند جلوه گری