غزل شمارهٔ 284

این طرفه آتشی که دمی برقرار نیست

گر نزد یار باشد وگر نزد یار نیست

آن روح را که عشق حقیقی شعار نیست

نابوده به که بودن او غیر عار نیست

ما را کنار گیر تو را خود کنار نیست

عاشق نواختن به خدا هیچ عار نیست

آن طبع را که علم و سخاوت شعار نیست

از عالمیش فخر و ز زفتیش عار نیست

ما را دماغ جنگ و سر کارزار نیست

ورنه دل دو نیم کم از ذوالفقار نیست

دلهای آرمیده به مطلب سوار نیست

رحم است بر کسی که دلش برقرار نیست

دل بگسل از جهان که جهان پایدار نیست

واثق مشو به او که به عهد استوار نیست

چابک تر از تو در همه عالم سوار نیست

زیباتر از تو در همه عالم نگار نیست

خوش خلعتی است جسم ولی استوار نیست

خوش حالتی است عمر ولی پایدار نیست