رباعی 26

هرگز بت من روی به کس ننموده است

این گفت و مگوی مردمان بیهوده است

تا عمر مرا فلک به غم پیموده است

گوشم به فغان اهل شیون بوده است

هر خاک که در جهان کسی فرسوده است

تنهاست که آسیای چرخش سوده است