رباعی 127

گفتی که سیاه است تو را خرقه به رنگ

آورده ام این رنگ من از دیر فرنگ

کردم به طوافِ خانهٔ یار آهنگ

سنگی دیدم نهاده آنجا بر سنگ

در جستن آن نگار پر کینه و جنگ

گشتیم سراپای جهان با دل تنگ

آنجا که عنایتست چه صلح و چه جنگ

ور کار تو نیکست چه تسبیح و چه جنگ

با همت باز باش و با کبر پلنگ

زیبا به گه شکار و پیروز به جنگ

برزن به سبوی صحبت نادان سنگ

بر دامن زیرکان عالم زن چنگ

چون چنگ خودت بگیرم اندر بر تنگ

وز پردهٔ عشاق برآرم آهنگ

می‌گردد این روی جهان رنگ به رنگ

وز پرده همی بیند معشوقهٔ شنگ

یک چند میان خلق کردیم درنگ

ز ایشان بوفا نه بوی دیدیم نه رنگ

ای بی‌تو فراخای جهان بر ما تنگ

ما را به تو فخرست و تو را از ما ننگ