رباعی شمارهٔ 119

یارم چو شود به طوف بستان مایل

گل دل بکند ز برگ خود خوار و خجل

هرگز نکنم سوز تو ای شمع چگل

پیدا من اگر چه هست کار مشکل

آنکس که ترا دید و نخندید چو گل

از جان و خرد تهیست مانند دهل

از من زر و دل خواستی ای مهر گسل

حقا که نه این دارم و نی آن حاصل

این نکته شنو ز بنده ای نقش چگل

هرچند که راهیست ز دل جانب دل

چون آمده‌ای در این بیابان حاصل

چون بیخبران مباش از خود غافل

حاشا که کند دل به دگر جا منزل

دور از دل من که گردد از عشق خجل

در عشق نوا جزو زند آنگه کل

در باغ نخست غوره است آنگه مل

هم شاهد دیده‌ای و هم شاهد دل

ای دیده و دل ز نور روی تو خجل

کاچی سازی که روز برفست و وحل

دانی که ز بهر چیست این رسم و عمل