رباعی شمارهٔ 42

رسوا شده لولیی ربالی دردست

از کوی خرابات همی آمد مست

کردم توبه شکستیش روز نخست

چون بشکستم به توبه ام خواندی چست

گاهی کشیم به رفتن ای عشوه پرست

گه ز آمدن از نیست مرا سازی هست

هرکس که ازین جهان دلگیر بجست

از ننگ وزیر و منت میر برست

آن مه که به دل حرف وفا کرده درست

دی بود به حمام پس از صبح نخست

جامی عمری به خلق عالم پیوست

زان شیوه نیامدش بجز باد به دست

من با کمر تو در میان کردم دست

پنداشتمش که در میان چیزی هست

آن تلخ سخنها که چنان دل شکن است

انصاف بده چه لایق آن دهن است

آن جان که از او دلبر ما شادانست

پیوسته سرش سبز و لبش خندان است

آن نور مبین که در جبین ما هست

وان ضوء یقین که در دل آگاهست