شمارهٔ 49

امشب منم و یکی حریف چو منی

بر ساخته مجلسی برسم چمنی

توبه کردم ز شور و بی‌خویشتنی

عشقت بشنید از من به این ممتحنی

گفتم صنمی شدی که جان را وطنی

گفتا که حدیث جان مکن گر ز منی

هر روز یکی شور بر این جمع، زَنی

بنیادِ هزار عاقبت را بِکَنی

در وهم نیاید که چه شیرین‌دهنی

این‌ست که دور از لب و دندان منی

مردی نه به قوتست و شمشیرزنی

آنست که جوری که توانی نکنی

ظالمی را حکایت کنند که هیزمِ درویشان خریدی به حَیف و توانگران را دادی به طَرْح. صاحبدلی بر او گذر کرد و گفت:

ماری تو که هر که را ببینی، بزنی

یک روز نباشد که تو با کبر و منی

صد تیغ جفا بر من مسکین نزنی

ای صبح! چو دیدی بر من سیم تنی

بر عشرت ما خنده زدی بی دهنی

چشم من دلخسته به هر انجمنی

چون خویشتنی ندید بیخویشتنی