شمارهٔ 25

زان گونه کز ابر آمدی برف به بار

امروز کند شکوفه را باد نثار

بحری ست کف جود شه کوه وقار

هرگز نفتد به غیر گوهر به کنار

امروز من از تشنه دهانی و خمار

نی دل دارم نه عقل و نه صبر و قرار

ای دل بگذر ز عشق و معشوق و دیار

گر دیده وری ز هر سه بندی زنار

ای مرد سماع معده را خالی دار

زیرا چو تهیست نی کند نالهٔ زار

تا چند کشی سخرهٔ نفس بیکار

تا چند خوری چو اشتران خوشهٔ خار

چون از رخ یار دور گشتم به بهار

با غم بچه کار آید و عیشم بچه کار

چون دید رخ زرد من آن شهره نگار

گفتا که دگر به وصلم امید مدار

خورشید همی زرد شود بر دیوار

ما نیز همی زرد شویم از غم یار

در نوبت عشق چشم باشد در بار

چون او بگذشت دل بروید چو بهار