غزل شمارهٔ 647
Toggle stanza 1زهی قدت نهال گلشن چشم
11
زهی قدت نهال گلشن چشم
مه رویت چراغ روشن چشم
22
خراب آباد دل مردم نشین نیست
فرود آی ای پری در مسکن چشم
33
ز خون دل چنان پر شد درونم
که می ریزد برون از روزن چشم
44
ز کویت هر خس و خاری که چینم
نشانم چون مژه پیرامن چشم
55
ز گریه تا به گردن غرق خونم
چو میرم خون من در گردن چشم
66
به یک غمزه کنی صد شیردل را
شکار آهوی شیرافکن چشم
77
چو گردد درفشان لعل تو جامی
ز لعل در کند پر دامن چشم
Sources
Persian text source: Ganjoor