غزل شمارهٔ 5

کرده‌ام باز به آن گریهٔ سودا، سودا

که ز هر اشک زدم بر سر دریا، دریا

کی بپرسد جز تو خسته و رنجور تو را

ای مسیح از پی پرسیدن رنجور بیا

رو ترش کن که همه روترشانند این جا

کور شو تا نخوری از کف هر کور عصا

به شکرخنده اگر می‌ببرد جان مرا

متع الله فوادی بحبیبی ابدا

لا یغرنک سد هوس عن رایی

کم قصور هدمت من عوج الارآء

دی گذشتیم برآن دلبرو گفتیم دعا

قال من انتم قلنا فقراء غربا