شمارهٔ 49

خوبان گمان مبر که ز اولاد آدمند

جانند یا فرشته و یا روح اعظمند

ای پستهٔ تو خنده زده بر حدیثِ قند

مشتاقم از برای خدا یک شِکَر بخند

این ابلهان که بی‌‌سببی دشمن منند

بس بُلفضول و یافه‌درای و زَنَخ زنند

از آفتاب چاشنی صبح شد بلند

عمر دوباره یافت ز راه گداز قند

وقت است نوبهار در عیش وا کند

باغ از شکوفه خنده دندان نما کند

ما خسته خاطریم و دل افگار و دردمند

زان یار جنگجوی و نگار جفاپسند