غزل شمارهٔ 256

خالیست ازان رشک پری خانه ام امروز

زنجیر بیارید که دیوانه ام امروز

تسکین مدهیدم که تو را یار و ندیمیم

خیزید که من از همه بیگانه ام امروز

شاید که به یک سو شوم از دایره جمع

کز شمع جدامانده چو پروانه ام امروز

تا بو که برآید سخن او به زبانی

ازهر طرفی گوش به افسانه ام امروز

خانه چه کنم بی رخش ای زلزله حجر

برسرفکن این کلبه ویرانه ام امروز

باشدکه ز تاریکی هجرم برهانی

آتش فکن ای آه به کاشانه ام امروز

صد دانه گوهر ز مژه چون نفشانم

محروم ازان گوهر یکدانه ام امروز

هجران دهدم ساغر پر زهر همانا

کز خم فلک پر شده پیمانه ام امروز

بی مستی و بیهوشی ازین غم نرهم باز

جامی بنما راه به میخانه ام امروز