غزل شمارهٔ 344

از در صومعه آن به که قدم بازکشیم

خرقه ها در نظر شاهد طناز کشیم

چند ناخوش منشان بر سر ما ناز کنند

نازنینی به کف آریم و زو ناز کشیم

سرکه کردیم بسی پیش ریا کیشان پست

در ته پای یکی سرو سرافراز کشیم

هر چه مخزون نهانخانه صدق است و نیاز

در ره مغبچه خانه براندازکشیم

عشق بازیم به زیبا صنمی پاک سرشت

به که بازیچه این چرخ دغاباز کشیم

مطربی گر ندهد دست سوی باغ رویم

باده بر نغمه مرغان نواساز کشیم

هست قحط می و شاهد به خراسان جامی

خیز تا رخت به محروسه شیراز کشیم