بخش 8

به جد و جهد چو کاری نمی‌رود از پیش

به کردگار رها کرده به مصالح خویش

دلم رمیده شد و غافلم منِ درویش

که آن شِکاریِ سرگشته را چه آمد پیش

رهی سوار و جوان و توانگر از ره دور

به خدمت آمد، نیکو سگال و نیک اندیش

دلی که دید که غایب شده‌ست از این درویش

گرفته از سر مستی و عاشقی سر خویش؟

به شکر آنکه تو در خانه‌ای و اهلت پیش

نظر دریغ مدار از مسافر درویش

رود چگونه به این ضعف کار من از پیش ؟

که من به پای نسیم سحر روم ازخویش

کجاست نشتر مژگان دوست تا دل ریش

هزار چرخ زند بی خودانه بر سر بیش

به اختیار تو در باختم ارادت خویش

کنون به لطف تو مستغنیم من درویش

مشو فریفته حسن صورت ای درویش

به روی شاهد معنی گشای دیده خویش