غزل شمارهٔ 280

خوش است درد که باشد امید درمانش

دراز نیست بیابان که هست پایانش

خشکسالی در اسکندریّه عنانِ طاقتِ درویش از دست رفته بود، درهایِ آسمان بر زمین بسته و فریادِ اهلِ زمین به آسمان پیوسته.

نماند جانور از وحش و طَیْر و ماهی و مور

کسی که دیدن روی تو کرد حیرانش

به دیده آب نگردد ز مهر تابانش

مدار چشم مروت ز خضر و احسانش

که سر به مهر حباب است آب حیوانش

دلی که خانه زنبور شد ز پیکانش

شفای خسته‌دلان است شیره جانش

چنان ز دل گذرد صاف تیر مژگانش

که گرد سرمه نریزد ز طرف دامانش

که راست تاب شکرخنده‌های پنهانش ؟

که شور حشر بود گرده نمکدانش

صلای عشق، که ساقی ز لعل خندانش

شراب و نقل فرو ریخته به مستانش