غزل شمارهٔ 295

عرض خود برد که رسوایی ما خیزد ازو

فتنه خویی ست ندانم چه بلا خیزد ازو

تا ازین بی ادبی قهر تو افزون گردد

گله سازی ست که آهنگ دعا خیزد ازو

نم اشکی چو به خاکم بفشانی از مهر

خاک بالد به خود و مهرگیا خیزد ازو

پیش ما دوزخ جاوید بهشت ست بهشت

باد آباد دیاری که وفا خیزد ازو

بینوایان تو درد سر دعوی ندهند

بشکند ساز وفایی که صدا خیزد ازو

دل به یاران چه ره آورد سفر عرض کند

مگر آهی که ز جور رفقا خیزد ازو

نجهد زیر سرانگشت تو نبضم که مرا

نیست دردی که تمنای دوا خیزد ازو

به مشام که رسد نکهت زلف سیهی؟

که همه بیخودی باد صبا خیزد ازو

بوسه بعد از طلب بوسه نبخشد لذت

چون جوابی که به انداز حیا خیزد ازو

محو افسونگر نازیم که او را با ما

دورباشی ست که آهنگ بیا خیزد ازو

دیگر امروز به ما بر سر جنگ آمده است

به ادایی که همه صلح و صفا خیزد ازو

بلبل گلشن عشق آمده غالب ز ازل

حیف گر زمزمه مدح و ثنا خیزد ازو