رباعی شمارهٔ 10

گفتم که لبت، گفت لبم آب حیات

گفتم دهنت، گفت زهی حبّ نبات

آن روح که بسته بود در نقش صفات

از پرتو مصطفی درآمد بر ذات

از نوح سفینه ایست میراث نجات

گردان و روان میانهٔ بحر حیات

العین لفقدکم کثیرالعبرات

والقلب لذکرکم کثیرالحسرات

ای خرمنت از سنبلهٔ آب حیات

انبار جهان پر است از تخم موات

برخیز و طواف کن بر آن قطب نجات

مانندهٔ حاجیان به حج و عرفات

ما عاشق عشقیم که عشق است نجات

جان چون خضر است و عشق چون آبحیات

ناگاه بروئید یکی شاخ نبات

ناگاه بجوشید چنین آب حیات

ای شوق لبت ز صبر من برده ثبات

تلخ از شکرین تبسمت کام نبات

در عالم بی زری که تلخ ست حیات

طاعت نتوان کرد به امید نجات