غزل شمارهٔ 16

آنجاست دل من و هم آنجاست

کان کج کله بلند بالاست

تا نقش خیال دوست با ماست

ما را همه عمر خود تماشاست

می‌دان که زمانه نقش سوداست

بیرون ز زمانه صورت ماست

دود دل ما نشان سوداست

وان دود که از دلست پیداست

گر جام سپهر، زهر‌پیماست

آن در لب عاشقان چو حلواست

ای از کرم تو کار ما راست

هر جای که خرمی‌ست ما راست

بوی گل و بانگ مرغ برخاست

هنگام نشاط و روز صحرا‌ست

خوش می‌رود این پسر که برخاست

سرویست چنین که می‌رود راست

تا نقش خیال دوست با ماست

ما را همه عمر خود تماشاست

تا نافه زلف مجلس آراست

آهوی حواس، دشت پیماست