غزل شمارهٔ 175

تا نقش خیال دوست با ماست

ما را همه عمر خود تماشاست

می‌دان که زمانه نقش سوداست

بیرون ز زمانه صورت ماست

دود دل ما نشان سوداست

وان دود که از دلست پیداست

گر جام سپهر، زهر‌پیماست

آن در لب عاشقان چو حلواست

ای از کرم تو کار ما راست

هر جای که خرمی‌ست ما راست

بوی گل و بانگ مرغ برخاست

هنگام نشاط و روز صحرا‌ست

خوش می‌رود این پسر که برخاست

سرویست چنین که می‌رود راست

تا نقش خیال دوست با ماست

ما را همه عمر خود تماشاست

تا نافه زلف مجلس آراست

آهوی حواس، دشت پیماست

شوری ز شرابخانه برخاست

برخاست غریوی از چپ و راست