رباعی شمارهٔ 117

گر بر فَلَکَم دست بُدی چون یزدان

برداشتمی من این فلک را ز میان

چون حاصل آدمی در این شورستان

جز خوردن غصه نیست تا کندن جان

گر بر فَلَکَم دست بُدی چون یَزدان

برداشتَمی من این فَلَک را زِ میان

در عشق، چو رودکی، شدم سیر از جان

از گریهٔ خونین مژه‌ام شد مرجان

دیدار به دل فروخت، نفروخت گران

بوسه به روان فروشد و هست ارزان

رویت دریای حسن و لعلت مرجان

زلفت عنبر، صدف دهن، در دندان

آشفته همی رَوی به کویی ای جان

می‌جویی از آن گمشدهٔ خویش نشان

آن کس که نساخت با لقای یاران

افتاد به مکر دزد و تهدید عوان

امشب منم و هزار صوفی پنهان

مانندهٔ جان جمله نهانند و عیان

ای دف تو بخوان ز دفتر مشتاقان

ای کف تو بزن بر رگ خون ایشان