غزل شمارهٔ 158
Toggle stanza 1بیاکه جام مروت دهیم حوصله را
11
بیاکه جام مروت دهیم حوصله را
به سایهٔ کف پا پروریم آبله را
22
به وادیی که تعلق دلیل کوششهاست
ز بار دل به زمین خفتهگیر قافله را
33
ز صاحب امل آزادگی چه مکان است
درین بساطگرانخیزی است حامله را
44
ز انقلاب حوادث بزرگی ایمن نیست
به طبعکوه اثر افزونتر است زلزله را
55
محبت از من و تو رنگ امیتازگداخت
تری و آب سزاوار نیست فاصله را
66
بهکج ادایی حسن تغافلت نازم
که یاد اوگلهٔ ناز میکندگله را
77
چوصبح یک دونفس مغتنم شمربیدل
مکن دلیل اقامت چو زاهدان چله را