غزل شمارهٔ 2139
Poet: Bedil Dehlavi
Toggle stanza 1جز سوختن به یادت مشقی دگر ندارم
جز سوختن به یادت مشقی دگر ندارم
در پرتو چراغی پروانه مینگارم
روز نشاط شب کرد آخر فراق یارم
خود را اگر نسوزم شمعی دگر ندارم
بیکس شهید عشقم خاک مرا بسوزید
خاکستری زند کاش گل بر سر مزارم
زین باغ شبنم من دیگر چه طرف بندد
آیینهای شکستم رنگی نشد دچارم
جز درد دل چه دارد تبخاله آرمیدن
یارب عرق نریزد از خجلت آبیارم
شوقی که رنگ دل ریخت در کارگاه امکان
وقف گداز میخواست یک آبگینهوارم
شمع بساط الفت نومید سوختن نیست
در آتشم سراپا تا زیر پاست خارم
خاکم به باد دادند اما به سعی الفت
در سایهٔ خط او پر میزند غبارم
صبر آزمای عشقت در خواب بینیازیست
گرداندنم چه حرفست پهلوی کوهسارم
بیفهم معنیی نیست بر دل تنیدن من
تمثال کردهام گم آیینه میفشارم
بیدل به معبد عشق پروای طاعتم نیست
چندانکه میتپد دل من سبحه میشمارم
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
تازی سوار مجنون ملک سخن گرفته
در نکته های تازی با وی سخن ندارم
JamiDivan-e AshʿarQitʿatشمارهٔ 26
من پاکباز عشقم تخم غرض نکارم
پشت و پناه فقرم پشت طمع نخارم
RumiDivan-e ShamsGhazaliyatغزل شمارهٔ 1693
تا نرگست به دشنه چون شمع کشت زارم
چون لاله دور از تو جز خون کفن ندارم
AttarDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 523
Sources
Persian text source: Ganjoor