غزل شمارهٔ 5
Toggle stanza 1کردهام باز به آن گریهٔ سودا، سودا
11
کردهام باز به آن گریهٔ سودا، سودا
که ز هر اشک زدم بر سر دریا، دریا
22
ساقیامشبچهجنون ریختبهپیمانهٔ هوش
که شکستم به دل از قلقل مینا، مینا
33
محو اوگشتم و رازم به ملاء توفانکرد
هست حیرانی عاشق لبگویا،گویا
44
داغ معماری اشکمکه به یک لغزیدن
عافیتها شد ازین آبله برپا، برپا
55
دردعشقم من و خلوتگه رازم وطن است
گشتهام اینقدر از نالهٔ رسوا، رسوا
66
نذر آوارگی شوق هوایت دارم
مشت خاکیکه دهد طرح بهصحرا، صحرا
77
دل آشفتهٔ ما را سر مویی دریاب
ای سرموی توسرکوب ختنها تنها
88
دور انسان به میان دو قدح مشترک است
تا چه اقبالکند جام لدن یا دنیا
99
تا تقاضا به میان آمده، مطلب رفتهست
نیست غیر ازکف افسوس طلبها، لبها
1010
بیدل این نقد به تاراج غم نسیه مده
کار امروزکن امروز، ز فردا، فردا
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
دی گذشتیم برآن دلبرو گفتیم دعا
قال من انتم قلنا فقراء غربا
JamiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 4
چند سوی چمن آیم به هوایت چو صبا
یک ره ای سرو سهی قامت رعنا بنما
JamiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 5
کی بپرسد جز تو خسته و رنجور تو را
ای مسیح از پی پرسیدن رنجور بیا
RumiDivan-e ShamsGhazaliyatغزل شمارهٔ 167
رو ترش کن که همه روترشانند این جا
کور شو تا نخوری از کف هر کور عصا
RumiDivan-e ShamsGhazaliyatغزل شمارهٔ 169
به شکرخنده اگر میببرد جان مرا
متع الله فوادی بحبیبی ابدا
RumiDivan-e ShamsGhazaliyatغزل شمارهٔ 263
لا یغرنک سد هوس عن رایی
کم قصور هدمت من عوج الارآء
RumiDivan-e ShamsGhazaliyatغزل شمارهٔ 3192