غزل شمارهٔ 798
Toggle stanza 1سرو چمن دل الف شعلهٔ آهیست
11
سرو چمن دل الف شعلهٔ آهیست
سرسبزی این مزرعه را برق گیاهیست
22
بیجرأت بینش نتوان محو تو گشتن
سررشتهٔ حیرانی ما، مدّ نگاهیست
33
کی سد ره اشک شود، دامن رنگم
گر کوه بود در دم سیلش پر کاهیست
44
جز صیقلی آیینهٔ آب ندارد
هرچندکه سرو لب جو، مصرع آهیست
55
عزتطلبی، جوهر تسلیم به دست آر
اینجا خم طاعت، شکن طرف کلاهیست
66
تا چند زند لاف بلندی، سرگردون
این بیضه به زبر پر پرواز نگاهیست
77
بر حاصل دنیا چقدر ناز توان کرد
سرتاسر این مزرعه یک مشت گیاهیست
88
فرش در دل شو، که درین عرصه نفس را
از هرزهدوی خانهٔ آیینه پناهیست
99
زین هستی بیهوده صوابی که تو داری
گر جرم تصور نکنی سخت گناهیست
1010
فال سر تسلیم زن و ساز قدم کن
تا منزل رحت ز گریان نو راهیست
1111
بیدل پی آن جلوه که من رفتهام از خویش
هر نفش قدم، صورت خمیازه آهیست
Sources
Persian text source: Ganjoor