شمارهٔ 57

شیخ ابو سعید ابوالخیر را - قدس سره - پرسیدند که تصوف چیست؟ گفت: آنچه در سر داری بنهی و آنچه در کف داری بدهی و از آنچه بر تو آید نجهی.

خواهی که به صوفیگری از خود برهی

ای از تو مرا گوش پر و دیده تهی

خوش آنکه ز گوش پای در دیده نهی

گل را دیدم نشسته بر تخت شهی

گفتا بشنو راستی از مرد رهی

امشب که فتاده‌ای به چنگال رهی

بسیار طپی ولیک دشوار رهی

چون ممکن آن نیست اینکه از بر ما برهی

یا حیله کنی ز حیلهٔ ما بجهی

دستار نهاده‌ای به مطرب ندهی

دستار بده تا ز تکبر برهی

گر دولت و بخت باشد و روزبهی

در پای تو سر ببازم ای سرو سهی

تا دل به غرور نفس شیطان ندهی

کز شاخ بدی کس نخورد بار بهی

عالمی معتبر را مناظره افتاد با یکی از مَلاحده، لَعَنَهُمُ اللهُ عَلیٰ حِدَةٍ، و به حجّت با او بس نیامد؛ سپر بینداخت و برگشت. کسی گفتش: تو را با چندین فضل و ادب که داری، با بی‌دینی حجّت نماند؟ گفت: علمِ من قرآن است و حدیث و گفتارِ مشایخ و او بدین ها معتقد نیست و نمی‌شنود؛ مرا شنیدنِ کفرِ او به چه کار می‌آید؟

آن کس که به قرآن و خبر زو نرهی

به دوستی پادشاهان اعتماد نتوان کرد و بر آواز خوش کودکان، که آن به خیالی مبدل شود و این به خوابی متغیر گردد.

معشوق هزار دوست را دل ندهی