شمارهٔ 17

ای هیزم تو خشک نگردد روزی

تا تو فتد ز آتش دلسوزی

خوش می‌سازی مرا و خوش می‌سوزی

خوش پرده همی دری و خوش می‌دوزی

دی بود چنان دولت و جان افروزی

و امروز چنین آتش عالم سوزی

گشتم ز غم فراق دیبا دوزی

چون سوزن و در سینهٔ سوزن سوزی

از آتش غم چند روانم سوزی؟

وز ناوک غمزه چند جانم دوزی؟

هر لحظه ز چهره آتشی افروزی

تا جان من سوخته‌دل را سوزی

پروانه به شمع گفت: چند افروزی

خوش سوزی اگر سوز ز من آموزی

ای شمّهٔ لطف تو بهشت افروزی

دوزخ ز تف آتش قهرت سوزی

دل در سر زلف چون توحسن افروزی

چون شمع دمی نمیزید بی سوزی