غزل شمارهٔ 274
Toggle stanza 1کارم از عشق تو به جان آمد
11
کارم از عشق تو به جان آمد
دلم از درد در فغان آمد
22
تا می عشق تو چشید دلم
از بد و نیک بر کران آمد
33
از سر نام و ننگ و روی و ریا
با سر درد جاودان آمد
44
سالها در رهت قدمها زد
عمرها بر پیت دوان آمد
55
شب نخفت و به روز نارامید
تا ز هستی خود به جان آمد
66
وز تو کس را دمی درین وادی
بی خبر بود و بی نشان آمد
77
چون ز مقصود خود ندیدم بوی
سود عمرم همه زیان آمد
88
دل حیوان چو مرد کار نبود
چون زنان پیش دیگران آمد
99
دین هفتاد ساله داد به باد
مرد میخانه و مغان آمد
1010
کم زن و همنشین رندان شد
سگ مردان کاردان آمد
1111
با خراباتیان دردی کش
خرقه بنهاد و در میان آمد
1212
چون به ایمان نیامدی در دست
کافری را به امتحان آمد
1313
ترک دین گفت تا مگر بی دین
بوک در خورد تو توان آمد
1414
دل عطار چون زبان دربست
از بد و نیک در کران آمد
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
ملکا، جشن مهرگان آمد
جشن شاهان و خسروان آمد
RudakiQasaʾid va Qitʿatشمارهٔ 35 - جشن مهرگان
گل دگر ره به گلستان آمد
وارهٔ باغ و بوستان آمد
RudakiQasaʾid va Qitʿatشمارهٔ 36
هین که هنگام صابران آمد
وقت سختی و امتحان آمد
RumiDivan-e ShamsGhazaliyatغزل شمارهٔ 984
دوش گفتم ز عشق توبه کنم
که گَه ِ رفتن از جهان آمد
SaadiKhabithat va Majalis al-Hazlخبیثاتشمارهٔ 20