غزل شمارهٔ 439

تعالی الله، چه دولت داشتم دوش

که بود آن بخت بیدارم در آغوش

نهادی لعل رخشان بر بناگوش

سهیل و ماه را کردی هم آغوش

بِبُرد از من قرار و طاقت و هوش

بتِ سنگین دلِ سیمین بناگوش

بود زودا، که آیی نیک خاموش

چو مرغابی زنی در آب پاغوش

برفتم دی به پیشش سخت پرجوش

نپرسید او مرا بنشست خاموش

خطا کردی به قول دشمنان گوش

که عهد دوستان کردی فراموش

قیامت باشد آن قامت در آغوش

شراب سلسبیل از چشمهٔ نوش

یکی را دست حسرت بر بناگوش

یکی با آن که می‌خواهد در آغوش

لقمان را گفتند: ادب از که آموختی؟

گفت: از بی ادبان؛ هر چه از ایشان در نظرم ناپسند آمد از فعلِ آن پرهیز کردم.

یکی را شنیدم از پیران مربی که مریدی را همی‌گفت: ای پسر‌! چندان که تعلق خاطر آدمی‌زاد به روزی‌ست اگر به روزی‌ده بودی به مقام از ملائکه در‌گذشتی.

فراموشت نکرد ایزد در آن حال