غزل شمارهٔ 145
Toggle stanza 1ای پرتو وجودت در عقل بی نهایت
11
ای پرتو وجودت در عقل بی نهایت
هستی کاملت را نه ابتدا نه غایت
22
هستی هر دو عالم در هستی تو گمشد
ای هستی تو کامل باری زهی ولایت
33
ای صد هزار تشنه، لبخشک و جان پرآتش
افتاده پست گشته موقوف یک عنایت
44
غیر تو در حقیقت یک ذره مینبینم
ای غیر تو خیالی کرده ز تو سرایت
55
چندان که سالکانت ره بیش پیش بردند
ره پیش بیش دیدند بودند در بدایت
66
چون این ره عجایب بس بی نهایت افتاد
آخر که یابد آخر این راه را نهایت
77
عطار در دل و جان اسرار دارد از تو
چون مستمع نیابد پس چون کند روایت
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
ای رشک شاخ طوبی بالای دلربایت
بر وی لباس خوبی چست است چون قبایت
JamiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 46
رفت آنکه کام خواهم از لعل جانفزایت
یک گام بس به فرقم از نعل بادپایت
JamiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 47
زان یارِ دلنوازم، شُکری است با شکایت
گر نکتهدانِ عشقی، بشنو تو این حکایت
HafezGhazaliyatغزل شمارهٔ 94
ای آفتاب سرکش یک ذره خاک پایت
آب حیات رشحی از جام جانفزایت
AttarDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 144