غزل شمارهٔ 81
Toggle stanza 1هر شور و شری که در جهان است
11
هر شور و شری که در جهان است
زان غمزهٔ مست دلستان است
22
گفتم لب اوست جان، خرد گفت
جان چیست مگو چه جای جان است
33
وصفش چه کنی که هرچه گویی
گویند مگو که بیش از آن است
44
غمهاش به جان اگر فروشند
میخر که هنوز رایگان است
55
در عشق فنا و محو و مستی
سرمایهٔ عمر جاودان است
66
در عشق چو یار بی نشان شو
کان یار لطیف بینشان است
77
تو آینهٔ جمال اویی
و آیینهٔ تو همه جهان است
88
ای ساقی بزم ما سبک خیز
می ده که سرم ز می گران است
99
در جام جهاننمای ما ریز
آن باده که کیمیای جان است
1010
ای مطرب ساده ساز بنواز
کامشب شب بزم عاشقان است
1111
از رفته و نامده چه گویم؟
چون حاصل عمرم این زمان است
1212
ما را سر بودن جهان نیست
ما را سر یار مهربان است
1313
این کار نه کار توست خاموش
کاین راه به پای رهروان است
1414
کاری است بزرگ راه عطار
وین کار نه بر سر زبان است
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
یاقوت لب تو قوت جان است
وصل تو حیات جاودان است
JamiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 144
این باد بهار بوستان است؟
یا بوی وصالِ دوستان است؟
SaadiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 79
این خط شریف از آن بنان است
وین نقل حدیث از آن دهان است
SaadiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 80
عشق تو قلاوز جهان است
سودای تو رهنمای جان است
AttarDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 83
تا عشق تودر میان جان است
جان بر همه چیز کامران است
AttarDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 84