غزل شمارهٔ 537
Toggle stanza 1زیر بار ستمت میمیرم
11
زیر بار ستمت میمیرم
روی در روی غمت میمیرم
22
شغل عشق تو چنان کرد مرا
کایمن از مدح و ذمت میمیرم
33
زندهٔ بی سر از آنم که چو شمع
سر خود بر قدمت میمیرم
44
حرمت گرچه مرا روی نمود
روی سوی حرمت میمیرم
55
آستین چند فشانی بر من
که میان حشمت میمیرم
66
آستینت چو علم کرد مرا
زار زیر علمت میمیرم
77
تا شدم زندهدل از خط خوشت
سرنگون چون قلمت میمیرم
88
به ستم رزق هرگه که دهی
می خورم وز ستمت میمیرم
99
دم عیسی است تورا وین عجب است
تا چرا من ز دمت میمیرم
1010
من بمیرم ز تو روزی صد بار
تا نگویی که کمت میمیرم
1111
لیک چون لعل توام زنده کند
زین قدم دم به دمت میمیرم
1212
درده از جام جمت آب حیات
هین که بی جام جمت میمیرم
1313
بی تو گر زنده بماندم نفسی
هر نفس لاجرمت میمیرم
1414
کرم عشق تو دیده است فرید
بر امید کرمت میمیرم