غزل شمارهٔ 6
Poet: Allama Iqbal
Metre: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
Toggle stanza 1دگر ز ساده دلیهای یار نتوان گفت
دگر ز ساده دلیهای یار نتوان گفت
نشسته بر سر بالین من ز درمان گفت
Of the Friend’s ingenuous wit I can relate no more: By my pillow He did sit, and spoke upon the cure!
زبان اگرچه دلیر است و مدعا شیرین
سخن ز عشق چه گویم جز اینکه نتوان گفت
Though the tongue is bold enough, the argument right fair, what can I declare of Love, save that none can declare?
خوشا کسی که فرو رفت در ضمیر وجود
سخن مثال گهر بر کشید و آسان گفت
Happy he, who dared to reach deep into Being’s brain and drew forth like jewels speech, and fluent spoke again.
خراب لذت آنم که چون شناخت مرا
عتاب زیر لبی کرد و خانه ویران گفت
Desolate with joy am I that, recognizing me, in reproach He whispered, sly, ‘poor, homeless vagrant, see!’
غمین مشو که جهان راز خود برون ندهد
که آنچه گل نتوانست مرغ نالان گفت
Grieve not, that this world of ours its secret still conceals; what is speechless to the flowers, the birds’ lament reveals.
پیام شوق که من بی حجاب می گویم
به لاله قطره شبنم رسید و پنهان گفت
Passion’s message that anew I tell unfeignedly, to the tulip spoke the dew, but spoke in secrecy.
اگر سخن همه شوریده گفته ام چه عجب
که هر که گفت ز گیسوی او پریشان گفت
If my speech is all distraught, what wonder were in this? Of His tresses who speaks aught, his tale distressful is.
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
Sources
Persian text source: Ganjoor