غزل شمارهٔ 24
Poet: Allama Iqbal
Metre: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
Toggle stanza 1شراب میکدهٔ من نه یادگار جم است
شراب میکدهٔ من نه یادگار جم است
فشردهٔ جگر من به شیشهٔ عجم است
No Jamshid’s memory, the wine that fioweth in this inn of mine, it is the pressing of my soul that sparkleth in my Persian bowl.
چو موج می تپد آدم به جستجوی وجود
هنوز تا به کمر در میانهٔ عدم است
Man like a billow quivereth in eager quest of Being’s breath, while yet his arrow lies encased about annihilation’s waist.
بیا که مثل خلیل این طلسم در شکنیم
که جز تو هر چه درین دیر دیده ام صنم است
Come, let us shatter (for we can) like Abraham this talisman; within the temple, idols be whatever I have seen, but thee.
اگر به سینهٔ این کائنات در نروی
نگاه را به تماشا گذاشتن ستم است
Until thou deeply enterest the very heart in Being’s breast, to leave the gaze to speculate is wickedness, and sin most great.
غلط خرامی ما نیز لذتی دارد
خوشم که منزل ما دور و راه خم بخم است
To wander idly, without guide, peculiar pleasure is, beside; happy am I, that our abode is far, and ever winds the road.
تغافلی که مرا رخصت تماشا داد
تغافل است به از التفات دمبدم است
The casual glance that gave to me the leave to wander, and to see, ‘Twas better far, that casual glance, than rapt attention to my chance.
مرا اگرچه به بتخانه پرورش دادند
چکید از لب من آنچه در دل حرم است
Though I was nourished all my days where infidel to idol prays, behold, my opened lips impart the secret of the Kaaba’s heart.
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
Sources
Persian text source: Ganjoor