ZindeRood
Toggle stanza 1
خیال من به تماشای آسمان بود است
1

خیال من به تماشای آسمان بود است

بدوش ماه به آغوش کهکشان بود است

My mind awhile was gone about the heavens to pace, high on the back of the moon, fast in the stars’ embrace.

2

گمان مبر که همین خاکدان نشیمن ماست

که هر ستاره جهان است یا جهان بود است

Think not we are enfurled within this globe of clay; each separate star’s a world, or was a world one day.

3

به چشم مور فرومایه آشکار آید

هزار نکته که از چشم ما نهان بود است

The lowly Emmet sees in vision clear and true a thousand mysteries which we lack sight to view.

4

زمین به پشت خود الوند و بیستون دارد

غبار ماست که بر دوش او گران بود است

Earth on her back doth bear a many mountain tall; we, for the dust we were lay heaviest of all.

5

ز داغ لالهٔ خونین پیاله می بینم

که این گسسته نفس صاحب فغان بود است

The panting tulip sighed; how deeply, well I know; her cup with blood is dyed, her heart’s a brand aglow.

Zameen

Poems with the Same Metre and Rhyme

خیال من به تماشای آسمان بود است

بدوش ماه و به آغوش کهکشان بود است

Allama IqbalJavid-namehدیباچه

Sources

Persian text source: Ganjoor