Toggle stanza 1
علمی که تو آموزی مشتاق نگاهی نیست
1

علمی که تو آموزی مشتاق نگاهی نیست

واماندهٔ راهی هست آوارهٔ راهی نیست

The fine science thou dost learn after vision does not yearn; ‘tis no wanderer far astray, but a straggler on the way.

2

آدم که ضمیر او نقش دو جهان ریزد

با لذت آهی هست بی لذت آهی نیست

He, whose all-embracing brain a new universe doth plan burneth still with passion’s fire, never lacketh high desire.

3

هر چند که عشق او آوارهٔ راهی کرد

داغی که جگر سوزد در سینهٔ ماهی نیست

Though Love made the moon to err on the road a wayfarer, never blazeth in its breast the vast furnace of unrest.

4

من چشم نه بردارم از روی نگارینش

آن مست تغافل را توفیق نگاهی نیست

So His beauty doth entrance, I can never lift my glance from His Face, who heedlessly doth not a glance spare for me.

5

اقبال قبا پوشد در کار جهان کوشد

دریاب که درویشی با دلق و کلاهی نیست

See, Iqbal in manly clothes to his worldly labour goes; proving that his dervishood ne’er depends on gown and hood.

Sources

Persian text source: Ganjoor