Ghazal No. 6
غزل شمارهٔ 6
Poet: Allama Iqbal
Metre: مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن (رجز مثمن مطوی مخبون)
Toggle stanza 1خیز و نقاب بر گشا پردگیان ساز را
خیز و نقاب بر گشا پردگیان ساز را
نغمهٔ تازه یاد ده مرغ نوا طراز را
Arise and waken notes aslumber in the organ’s keys. Teach singing birds fresh tunes.
جاده ز خون رهروان تختهٔ لاله در بهار
ناز که راه میزند قافله نیاز را
The path is like a tulip-bed with passers-bys’ blood-drops. Who is the one whose proud might has waylaid the caravan of humble Love?
دیدهٔ خوابناک او گر به چمن گشوده ئی
رخصت یک نظر بده نرگس نیم باز را
Since You have opened to the garden its sleepy eye, give the narcissus time sufficient for a glance.
حرف نگفتهٔ شما بر لب کودکان رسید
از من بی زبان بگو خلوتیان راز را
To inmates of the inner sanctuary say this from me, tongueless as I am: ‘Words never uttered by you are on little children’s lips.’
سجدهٔ تو بر آورد از دل کافران خروش
ایکه دراز تر کنی پیش کسان نماز را
O you who lengthen out your prayers in front of other men, when you bow your head on the ground, the unbelievers watching fume indignantly.
گرچه متاع عشق را عقل بهای کم نهد
من ندهم به تخت جم آه جگر گداز را
Although the intellect rates Love not very high, I would not give a lover’s anguished sigh for Jamshid’s throne.
برهمنی به غزنوی گفت کرامتم نگر
تو که صنم شکسته ئی بنده شدی ایاز را
A Brahmin said to Ghaznavi: ‘Look at my magic powers; you who broke idols have become yourself Ayaz’s slave.’
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
Sources
Persian text source: Ganjoor