Ghazaliyat by Hafez, in the metre مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

غزل شمارهٔ 187–دلا بسوز که سوزِ تو کارها بِکُنَد

O heart! Consume. For deeds thy consuming maketh: The repelling of a hundred calamities, the midnight supplication maketh.

غزل شمارهٔ 188–مرا به رندی و عشق، آن فضول عیب کُنَد

For profligacy and love, my censure that foolish one maketh; Who, on the mysteries of men of hidden knowledge, criticism maketh.

غزل شمارهٔ 195–غلامِ نرگسِ مستِ تو تاجدارانند

The slave of thy intoxicated eye, crown-possessors are: Undone with the wine of Thy ruby lip, sensible ones are.

غزل شمارهٔ 201–شرابِ بی‌غَش و ساقیِّ خوش دو دامِ رهند

غزل شمارهٔ 215–به کویِ میکده یا رب سحر چه مشغله بود؟

غزل شمارهٔ 219–کنون که در چمن آمد گُل از عَدَم به وجود

غزل شمارهٔ 221–چو دست بر سرِ زلفش زنم به تاب رَوَد

غزل شمارهٔ 224–خوشا دلی که مدام از پِی نظر نرود

غزل شمارهٔ 230–اگر به بادهٔ مُشکین دلم کشد، شاید

غزل شمارهٔ 235–زهی خجسته زمانی که یار بازآید

غزل شمارهٔ 237–نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آید

غزل شمارهٔ 238–جهان بر ابرویِ عید از هِلال وَسمه کشید

غزل شمارهٔ 239–رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید

غزل شمارهٔ 241–معاشران ز حریفِ شبانه یاد آرید

غزل شمارهٔ 242–بیا که رایتِ منصورِ پادشاه رسید

غزل شمارهٔ 244–معاشران! گره از زلفِ یار باز کنید

غزل شمارهٔ 247–صبا ز منزلِ جانان گذر دریغ مدار

غزل شمارهٔ 256–نصیحتی کُنَمَت بشنو و بهانه مَگیر

غزل شمارهٔ 258–هزار شُکر که دیدم به کامِ خویشت باز

غزل شمارهٔ 259–منم که دیده به دیدارِ دوست کردم باز

غزل شمارهٔ 261–درآ که در دلِ خسته، توان درآید باز

غزل شمارهٔ 263–بیا و کَشتیِ ما در شَطِ شراب انداز

غزل شمارهٔ 266–دلم رمیدهٔ لولی‌وَشیست شورانگیز

غزل شمارهٔ 269–دلا، رَفیقِ سفر بختِ نیکخواهت بس

غزل شمارهٔ 273–اگر رفیقِ شفیقی، درست پیمان باش

غزل شمارهٔ 274–به دورِ لاله، قدح گیر و بی‌ریا می‌باش

غزل شمارهٔ 280–چو بر شکست صبا زلفِ عنبرافشانش

غزل شمارهٔ 283–سحر ز هاتفِ غیبم رسید مژده به گوش

غزل شمارهٔ 290–دلم رمیده شد و غافلم منِ درویش

غزل شمارهٔ 292–قسم به حشمت و جاه و جلالِ شاه شجاع

غزل شمارهٔ 295–سَحَر به بویِ گلستان دَمی شدم در باغ

غزل شمارهٔ 297–زبانِ خامه ندارد سرِ بیان فِراق

غزل شمارهٔ 298–مقامِ امن و مِیِ بی‌غَش و رفیقِ شَفیق

غزل شمارهٔ 299–اگر شراب خوری جُرعه‌ای فشان بر خاک

غزل شمارهٔ 300–هزار دشمنم اَر می‌کنند قصدِ هلاک

غزل شمارهٔ 303–شَمَمتُ روحَ وِدادٍ و شِمتُ برقَ وِصال

غزل شمارهٔ 305–به وقت گُل شدم از توبهٔ شراب خجِل

غزل شمارهٔ 306–اگر به کویِ تو باشد مرا مَجالِ وصول

غزل شمارهٔ 315–به غیر از آن که بِشُد دین و دانش از دستم

غزل شمارهٔ 330–تو همچو صبحی و من شمعِ خلوتِ سَحَرم

غزل شمارهٔ 333–نمازِ شامِ غریبان چو گریه آغازم

غزل شمارهٔ 337–چرا نه در پِیِ عزمِ دیارِ خود باشم

غزل شمارهٔ 339–خیالِ رویِ تو چون بُگذَرَد به گلشنِ چَشم

غزل شمارهٔ 342–حجابِ چهرهٔ جان می‌شود غبارِ تنم

غزل شمارهٔ 350–به عزمِ توبه سحر گفتم استخاره کُنم

غزل شمارهٔ 358–غمِ زمانه که هیچش کَران نمی‌بینم

غزل شمارهٔ 379–سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم

غزل شمارهٔ 388–بهار و گل طرب‌انگیز گشت و توبه‌شکن

غزل شمارهٔ 393–منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن

غزل شمارهٔ 397–ز در در آ و شبستان ما منور کن