Ghazaliyat by Hafez, in the metre مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)

غزل شمارهٔ 1–اَلا یا اَیُّهَا السّاقی اَدِرْ کَأسَاً و ناوِلْها

Ho! O Saki, pass around and offer the bowl: For love at first appeared easy, but difficulties have occurred.

غزل شمارهٔ 3–اگر آن تُرکِ شیرازی به‌‌ دست‌ آرَد دلِ ما را

If that Bold One of Shiraz gain our heart, For His dark mole, I will give Samarkand and Bukhara.

غزل شمارهٔ 95–مدامم مست می‌دارد نسیمِ جَعدِ گیسویت

Ever intoxicated keepeth me the waft of air of the tress-curl of Thine. Momently ruined maketh me the deceit of the eye of sorcery of Thine.

غزل شمارهٔ 115–درختِ دوستی بنشان که کامِ دل به بار آرد

Plant the tree of friendship, that, to fruit, the heart’s desire bringeth: Up-pluck the bush of enmity, that countless troubles bringeth.

غزل شمارهٔ 120–بتی دارم که گِرد گل ز سُنبل سایه‌بان دارد

I have an idol that, the canopy of the hyacinth around the rose hath: A line in the blood of the Arghavan, the spring of his cheek hath.

غزل شمارهٔ 121–هر آن کاو خاطِرِ مَجموع و یارِ نازنین دارد

Every one, who, his heart collected and the beloved acceptable hath, Happiness became his fellow-companion; and fortune, his fellow-sitter, he hath.

غزل شمارهٔ 146–صبا وقتِ سحر بویی ز زلفِ یار می‌آورد

At morning time, a perfume from the Beloved’s tress, the breeze brought: Into action, our heart distraught for Thee brought.

غزل شمارهٔ 149–دلم جز مِهرِ مَه‌رویان، طریقی بر نمی‌گیرد

Save the love of those moon of face, a path my heart taketh not: To it, in every way, I give counsel; but it kindleth not.

غزل شمارهٔ 151–دَمی با غم به سر بردن، جهان یک سر نمی‌ارزد

A world altogether, to pass life a single moment in grief is not worth: For wine, sell our ragged religious garment; for more than this it is not worth.

غزل شمارهٔ 153–سحر چون خسرو خاور، عَلَم بر کوهساران زد

In the morning when, his standard on the mountainous lands, the Khosro of the east pitched, With the hand of mercy, the door of hopeful ones, my beloved beat;

غزل شمارهٔ 165–مرا مِهر سیَه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

As for me, out of my head, love for those dark of eye will not go: This is the sky’s decree; and other way, it will not be.

غزل شمارهٔ 194–سَمَن‌بویان غبارِ غم چو بنشینند، بنشانند

Those of lily perfume cause grief’s dust to sit when they sit: Patience from the heart, those of Angel-face take when they strive.

غزل شمارهٔ 278–شرابِ تلخ می‌خواهم که مردافکن بُوَد زورش

غزل شمارهٔ 288–کنارِ آب و پایِ بید و طبعِ شعر و یاری خوش

غزل شمارهٔ 318–مرا می‌بینی و هر دَم زیادَت می‌کنی دَردَم

غزل شمارهٔ 327–مرا عهدی‌ست با جانان که تا جان در بدن دارم

غزل شمارهٔ 354–به مژگان سیَه کردی هزاران رِخنه در دینم

غزل شمارهٔ 356–گَرَم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم

غزل شمارهٔ 370–صَلاح از ما چه می‌جویی؟ که مستان را صَلا گفتیم

غزل شمارهٔ 374–بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم

غزل شمارهٔ 412–مرا چشمی‌ست خون‌افشان ز دست آن کمان‌ابرو

غزل شمارهٔ 440–سحر با باد می‌گفتم حدیث آرزومندی

غزل شمارهٔ 454–ز کوی یار می‌آید نسیمِ بادِ نوروزی

غزل شمارهٔ 474–هواخواه توام جانا و می‌دانم که می‌دانی