آڈیوز

صداکار محمدرضا مومن نژاد کی آڈیوز میں سعدی کی کتاب دیوان اشعار

یہ صفحہ صرف صداکار محمدرضا مومن نژاد کی دستیاب آڈیوز دکھاتا ہے۔

374نظمیں374آڈیوز

نظمیں

غزل شمارهٔ 249این جا شکری هست که چندین مگسانند

غزل شمارهٔ 250خوب‌رویانِ جفاپیشه وفا نیز کنند

غزل شمارهٔ 251اگر تو برشکنی دوستان سلام کنند

غزل شمارهٔ 252نشاید که خوبان به صحرا روند

غزل شمارهٔ 253به بوی آن که شبی در حرم بیاسایند

غزل شمارهٔ 254اخترانی که به شب در نظر ما آیند

غزل شمارهٔ 255تو را سماع نباشد که سوز عشق نبود

غزل شمارهٔ 256نفسی، وقت بهارم، هوس صحرا بود

غزل شمارهٔ 257از دست دوست هر چه ستانی شکر بود

غزل شمارهٔ 258مرا راحت از زندگی دوش بود

غزل شمارهٔ 259ناچار هر که صاحب روی نکو بود

غزل شمارهٔ 260من چه در پای تو ریزم که خورای تو بود؟

غزل شمارهٔ 261یا رب شب دوشین چه مبارک سحری بود

غزل شمارهٔ 265هر که را باغچه‌ای هست به بستان نرود

غزل شمارهٔ 266در من این عیب قدیم است و به در می‌نرود

غزل شمارهٔ 267سروبالایی به صحرا می‌رود

غزل شمارهٔ 269آن که مرا آرزوست دیر میسر شود

غزل شمارهٔ 270هر لحظه در برم دل از اندیشه خون شود

غزل شمارهٔ 271بخت این کند که رای تو با ما یکی شود؟

غزل شمارهٔ 273هفته‌ای می‌رود از عمر و به ده روز کشید

غزل شمارهٔ 274چه سرو است آن که بالا می‌نماید

غزل شمارهٔ 275نگفتم روزه بسیاری نپاید

غزل شمارهٔ 276به حسن دلبر من هیچ در نمی‌باید

غزل شمارهٔ 279فراق را دلی از سنگ سخت‌تر باید

غزل شمارهٔ 280مرو به خواب که خوابت ز چشم بِرباید

غزل شمارهٔ 281امیدوار چنانم که کار بسته برآید

غزل شمارهٔ 282مرا چو آرزوی روی آن نگار آید

غزل شمارهٔ 283سرمست اگر درآیی عالم به هم برآید

غزل شمارهٔ 284به کوی لاله‌رخان هر که عشق‌باز آید

غزل شمارهٔ 285کاروانی شکر از مصر به شیراز آید

غزل شمارهٔ 286اگر آن عهدشکن با سر میثاق آید

غزل شمارهٔ 287نه چندان آرزومندم که وصفش در بیان آید

غزل شمارهٔ 288که برگذشت که بوی عبیر می‌آید؟

غزل شمارهٔ 289آن نه عشق است که از دل به دهان می‌آید

غزل شمارهٔ 290تو را سَری‌ست که با ما فرو نمی‌آید

غزل شمارهٔ 291آنک از جنت فردوس یکی می‌آید

غزل شمارهٔ 292شیرین‌دهان آن بتِ عیار بنگرید

غزل شمارهٔ 293 - آفتاب است آن پری‌رخ؟ یا ملائک؟ یا بشر؟

غزل شمارهٔ 294آمد گه آن که بوی گلزار

غزل شمارهٔ 295خفتن عاشق یکیست بر سر دیبا و خار

غزل شمارهٔ 296دولت جان‌پرورست، صحبت آمیزگار

غزل شمارهٔ 297زنده کدام است بر هوشیار؟

غزل شمارهٔ 298شرط است جفا کشیدن از یار

غزل شمارهٔ 299ای صبر پای دار که پیمان شکست یار

غزل شمارهٔ 300یار آن بود که صبر کند بر جفای یار

غزل شمارهٔ 301هر شب اندیشه دیگر کنم و رای دگر

غزل شمارهٔ 302به فلک می‌رسد از روی چو خورشید تو نور

غزل شمارهٔ 303پروانه نمی‌شکیبد از دور

غزل شمارهٔ 304آن کیست که می‌رود به نخجیر

غزل شمارهٔ 305از همه باشد به حقیقت گزیر