آڈیوز

صداکار محمدرضا مومن نژاد کی آڈیوز میں سعدی کی کتاب دیوان اشعار

یہ صفحہ صرف صداکار محمدرضا مومن نژاد کی دستیاب آڈیوز دکھاتا ہے۔

374نظمیں374آڈیوز

نظمیں

غزل شمارهٔ 83مگر نسیم سحر بوی زلف یار منست

غزل شمارهٔ 85با همه مهر و با منش کین‌ست

غزل شمارهٔ 86بخت جوان دارد آن که با تو قرین است

غزل شمارهٔ 87گر کسی سرو شنیده‌ست که رفته‌ست این است

غزل شمارهٔ 88با خردمندی و خوبی پارسا و نیکخوست

غزل شمارهٔ 89بِتا هلاک شود دوست در محبت دوست

غزل شمارهٔ 90سرمست درآمد از درم دوست

غزل شمارهٔ 91سفر دراز نباشد به پای طالب دوست

غزل شمارهٔ 92کس به چشمم در نمی‌آید که گویم مثل اوست

غزل شمارهٔ 93یار من آن که لطف خداوند یار اوست

غزل شمارهٔ 94خورشید زیر سایه زلف چو شام اوست

غزل شمارهٔ 95آن که دل من چو گوی در خم چوگان اوست

غزل شمارهٔ 96ز هر چه هست گزیرست و ناگزیر از دوست

غزل شمارهٔ 97صبحی مبارکست نظر بر جمال دوست

غزل شمارهٔ 98گفتم مگر به خواب ببینم خیال دوست

غزل شمارهٔ 101ای پیکِ پی‌خجسته که داری نشانِ دوست

غزل شمارهٔ 102تا دست‌ها کمر نکنی بر میان دوست

غزل شمارهٔ 103ز حد گذشت جدایی میان ما ای دوست

غزل شمارهٔ 104مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست

غزل شمارهٔ 105آب حیات من است خاک سر کوی دوست

غزل شمارهٔ 106شادی به روزگار گدایان کوی دوست

غزل شمارهٔ 111مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

غزل شمارهٔ 112زهی رفیق که با چون تو سروبالایی است

غزل شمارهٔ 113مرا از آن چه که بیرونِ شهر، صحرایی‌ست؟

غزل شمارهٔ 114دردی‌ست دردِ عشق که هیچش طبیب نیست

غزل شمارهٔ 115کیست آن کَش سر پیوند تو در خاطر نیست

غزل شمارهٔ 116گر صبر دل از تو هست و گر نیست

غزل شمارهٔ 117ای که گفتی هیچ مشکل چون فراق یار نیست

غزلِ شمارهٔ 118جان ندارد هر که جانانیش نیست

غزل شمارهٔ 119هر چه خواهی کن که ما را با تو روی جنگ نیست

غزل شمارهٔ 121با فراقت چند سازم؟ برگ تنهاییم نیست

غزل شمارهٔ 122در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

غزل شمارهٔ 123در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

غزل شمارهٔ 124روز وصلم قرار دیدن نیست

غزل شمارهٔ 125کس ندانم که در این شهر گرفتار تو نیست

غزل شمارهٔ 126نه خود اندر زمین نظیر تو نیست

غزل شمارهٔ 128چو تُرک دل‌بر من شاهدی به شنگی نیست

غزل شمارهٔ 130دوش دور از رویت ای جان، جانم از غم تاب داشت

غزل شمارهٔ 131دوشم آن سنگ دل پریشان داشت

غزل شمارهٔ 132چو ابر زلف تو پیرامن قمر می‌گشت

غزل شمارهٔ 133خیال روی توام، دوش در نظر می‌گشت

غزل شمارهٔ 134دلی که دید که پیرامن خطر می‌گشت؟

غزل شمارهٔ 135آن را که میسر نشود صبر و قناعت

غزل شمارهٔ 137کیست آن لعبت خندان که پری‌وار برفت

غزل شمارهٔ 139دلم از دست غمت دامن صحرا بگرفت

غزل شمارهٔ 140چشمت چو تیغ غمزه خون‌خوار برگرفت

غزل شمارهٔ 141هر که دلارام دید از دلش آرام رفت

غزل شمارهٔ 143این که تو داری قیامت است، نه قامت

غزل شمارهٔ 145آفرین خدای بر جانت

غزل شمارهٔ 146ای جان خردمندان گوی خم چوگانت