غزل شمارهٔ 131
Toggle stanza 1دوشم آن سنگ دل پریشان داشت
11
دوشم آن سنگ دل پریشان داشت
یار دل برده دست بر جان داشت
22
دیده در میفشاند در دامن
گوییا آستین مرجان داشت
33
اندرونم ز شوق میسوزد
ور ننالیدمی چه درمان داشت
44
مینپنداشتم که روز شود
تا بدیدم سحر که پایان داشت
55
در باغ بهشت بگشودند
باد گویی کلید رضوان داشت
66
غنچه دیدم که از نسیم صبا
همچو من دست در گریبان داشت
77
که نه تنها منم ربوده عشق
هر گلی بلبلی غزل خوان داشت
88
رازم از پرده برملا افتاد
چند شاید به صبر پنهان داشت
99
سعدیا ترک جان بباید گفت
که به یک دل دو دوست نتوان داشت
زمین