آڈیوز

صداکار فریدون فرح‌اندوز کی آڈیوز میں حافظ کی کتاب غزلیات

یہ صفحہ صرف صداکار فریدون فرح‌اندوز کی دستیاب آڈیوز دکھاتا ہے۔

484نظمیں484آڈیوز

نظمیں

غزل شمارهٔ 405به جان پیر خرابات و حق صحبت او

غزل شمارهٔ 406گفتا برون شدی به تماشای ماهِ نو

غزل شمارهٔ 407مزرعِ سبزِ فلک دیدم و داسِ مه نو

غزل شمارهٔ 408ای آفتاب آینه دار جمال تو

غزل شمارهٔ 409ای خونبهای نافه چین خاک راه تو

غزل شمارهٔ 410ای قبای پادشاهی راست بر بالای تو

غزل شمارهٔ 411تاب بنفشه می‌دهد طرّهٔ مشک‌سای تو

غزل شمارهٔ 412مرا چشمی‌ست خون‌افشان ز دست آن کمان‌ابرو

غزل شمارهٔ 413خط عذار یار که بگرفت ماه از او

غزل شمارهٔ 414گلبن عیش می‌دمد ساقی گل‌عذار کو؟

غزل شمارهٔ 415ای پیک راستان خبر یار ما بگو

غزل شمارهٔ 416خنک نسیم معنبر شمامه‌ای دل‌خواه

غزل شمارهٔ 417عیشم مدام است، از لعل دل‌خواه

غزل شمارهٔ 418گر تیغ بارد در کوی آن ماه

غزل شمارهٔ 419وصال او ز عمر جاودان به

غزل شمارهٔ 420ناگهان پرده برانداخته‌ای، یعنی چه؟

غزل شمارهٔ 421درِ سرایِ مغان رُفته بود و آب‌زده

غزل شمارهٔ 422ای که با سلسلهٔ زلف دراز آمده‌ای

غزل شمارهٔ 423دوش رفتم به در میکده خواب‌آلوده

غزل شمارهٔ 424از من جدا مشو که توام نور دیده‌ای

غزل شمارهٔ 425دامن‌کشان همی شد در شرب زرکشیده

غزل شمارهٔ 427چراغ روی تو را شمع گشت پروانه

غزل شمارهٔ 428سحرگاهان، که مخمورِ شبانه

غزل شمارهٔ 429ساقی بیا که شد قدحِ لاله پر ز می

غزل شمارهٔ 430به صوتِ بُلبُل و قُمری اگر نَنوشی مِی

غزل شمارهٔ 431لبش می‌بوسم و در می‌کشم می

غزل شمارهٔ 432مخمور جام عشقم، ساقی بده شرابی

غزل شمارهٔ 433ای که بر ماه از خط مشکین نقاب انداختی

غزل شمارهٔ 434ای دل مباش یک دم خالی ز عشق و مستی

غزل شمارهٔ 435با مدّعی مگویید، اسرارِ عشق و مستی

غزل شمارهٔ 436آن غالیه‌خط گر سوی ما نامه نوشتی

غزل شمارهٔ 437ای قصهٔ بهشت ز کویت حکایتی

غزل شمارهٔ 439دیدم به خواب دوش که ماهی برآمدی

غزل شمارهٔ 440سحر با باد می‌گفتم حدیث آرزومندی

غزل شمارهٔ 441چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی؟

غزل شمارهٔ 442به جان او که گرم دسترس به جان بودی

غزل شمارهٔ 443چو سرو اگر بخرامی دمی به گلزاری

غزل شمارهٔ 444شهری‌ست پُر ظریفان وز هر طرف نگاری

غزل شمارهٔ 445تو را که هر چه مراد است در جهان داری

غزل شمارهٔ 446صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری

غزل شمارهٔ 447بیا با ما مَوَرز این کینه‌داری

غزل شمارهٔ 448ای که در کوی خرابات مقامی داری

غزل شمارهٔ 449ای که مهجوری عشاق روا می‌داری

غزل شمارهٔ 450روزگاری‌ست که ما را نگران می‌داری

غزل شمارهٔ 451خوش کرد یاوری فلکت روز داوری

غزل شمارهٔ 452طُفیلِ هستیِ عشقند آدمیّ و پَری

غزل شمارهٔ 453ای که دایم به خویش مغروری

غزل شمارهٔ 454ز کوی یار می‌آید نسیمِ بادِ نوروزی

غزل شمارهٔ 455عمر بگذشت به بی‌حاصلی و بوالهوسی

غزل شمارهٔ 456نوبهار است در آن کوش که خوش‌دل باشی