غزل شمارهٔ 408

زینسان که خو گرفت دلم با وصال تو

وای من آن زمان که نبینم جمال تو

ای دیده من جمال خود اندر جمال تو

آیینه گشته‌ام همه بهر خیال تو

خون لاله لاله می چکد از رنگ آل تو

گلگونه همند جلال و جمال تو

نتوان در آب و آینه دیدن مثال تو

چون مد آه سایه ندارد نهال تو

از بس که سرکش است قد چون نهال تو

در آب هم نگون ننماید مثال تو