رباعی شمارهٔ 171

جامی که بگیرم میش انوار بود

بیتی که بگویم همه اسرار بود

چون نیستی تو محض اقرار بود

هستی تو سرمایهٔ انکار بود

جایی که درخت عیش پربار بود

در در نظر و گهر در انبار بود

چون نیستی تو محض اقرار بود

هستیت ز سرمایهٔ انکار بود