رباعی شمارهٔ 617

جایی که درخت عیش پربار بود

در در نظر و گهر در انبار بود

آن ذات که پروردهٔ اسرار بود

از مرگ نیندیشد و هشیار بود

چون نیستی تو محض اقرار بود

هستیت ز سرمایهٔ انکار بود

چون نیستی تو محض اقرار بود

هستی تو سرمایهٔ انکار بود