رباعی شمارهٔ 217

ای فاضل منطقی به فریادم رس

با من مزن از منطق ازین بیش نفس

آمد آمد ترش ترش یعنی بس

میپندارد که من بترسم ز عسس

رویی که نخواستم که بیند همه کس

الا شب و روز پیش من باشد و بس

گر بیخبران و عیبگویان از پس

منسوب کنندم به هوی و به هوس

بیزار شد از من شکسته همه کس

من مانده‌ام اکنون و همان لطف تو بس

دی میشد و دل رها نمیکرد به کس

برخاسته صد فغان هر گوشه که بس

ای چون هستی برده دل من به هوس

چون نیستیم غم فراق تو نه بس

ای من به تو زنده همچو مردم به نفس

در کار تو کرده دین و دنیا به هوس

اندر طلبت هزار دل کرد هوس

با عشق تو صد هزار جان باخت نفس

شمعی که چو پروانه بود نزد تو کس

نتوان چو چراغ پیش تو داد نفس