رباعی شمارهٔ 974

ای فاضل منطقی به فریادم رس

با من مزن از منطق ازین بیش نفس

رویی که نخواستم که بیند همه کس

الا شب و روز پیش من باشد و بس

گر بیخبران و عیبگویان از پس

منسوب کنندم به هوی و به هوس

ای چون هستی برده دل من به هوس

چون نیستیم غم فراق تو نه بس

ای من به تو زنده همچو مردم به نفس

در کار تو کرده دین و دنیا به هوس

اندر طلبت هزار دل کرد هوس

با عشق تو صد هزار جان باخت نفس

شمعی که چو پروانه بود نزد تو کس

نتوان چو چراغ پیش تو داد نفس

بادی که بیاوری به ما جان چو نفس

ناری که دلم همی بسوزی به هوس

بیزار شد از من شکسته همه کس

من مانده‌ام اکنون و همان لطف تو بس

دی میشد و دل رها نمیکرد به کس

برخاسته صد فغان هر گوشه که بس