رباعی شمارهٔ 317

شب رفت و نرفت ای بتِ سیمین‌برِ من

سودای مناجات غمت از سرِ من

تا عشق نشست ناگهی در سر من

برخاست ازین غم دل غم پرور من

ای تیره زمین که بوده ای بستر من

هر خاک که با تست همه بر سر من