رباعی شمارهٔ 145

بوی دم مقبلان چو گل خوش باشد

بدبخت چو خار تیز و سرکش باشد

دشنام که از لب تو مهوش باشد

چون لعل بود که اصلش آتش باشد

دیوار چه حاجت که مُنقَّش باشد

یا عود و شکر بر سر آتش باشد؟

گیرم که تو را شوخی آتش باشد

با نقش و نگار عالمت خوش باشد