رباعی شمارهٔ 589

دیوار چه حاجت که مُنقَّش باشد

یا عود و شکر بر سر آتش باشد؟

دشنام که از لب تو مهوش باشد

دری شمرم کش اصل از آتش باشد

گیرم که تو را شوخی آتش باشد

با نقش و نگار عالمت خوش باشد

دشنام که از لب تو مهوش باشد

چون لعل بود که اصلش آتش باشد